Yüzünü unuttum…
Öyle bir anda olmadı bu,
ne bir vedayla ne de bir ayrılıkla.
Hayatın telaşına karıştı günler,
sen bir yerde kaldın, ben başka zamanlarda.
Yan yanayken uzaklardaymışız aslında,
şimdi uzaktayız ama ne tuhaf,
içimde hâlâ tanıdık bir yerin var.
Sanki birazdan çıkıp gelecekmişsin gibi,
sanki hiçbir zaman gitmemişsin gibi…
Yüzünü unuttum.
Gözlerinin rengini değil belki,
ama bana nasıl baktığını…
Gülüşünün şeklini değil belki,
ama gülerken içimde neyin değiştiğini…
Zaman, insanın hafızasından
en çok ayrıntıları alıp götürüyormuş.
Bir sesin tınısı siliniyor önce,
sonra bir bakışın sıcaklığı…
Geriye, adını koyamadığın
ince bir özlem kalıyormuş.


